Volheid
Waarom heeft deze weblog als naam ‘Volheid’? Van 15 juni tm 7 juli 2007 zijn wij (Paul en Marieke) op groepsvakantie geweest met Sawadee naar Kenia, Tanzania en Zanzibar. Onze reisbegeleider Sven heeft als traditie om ter afsluiting van de vakantie de groep een naam te geven en onze naam is……

Op deze weblog staat een uitgebreide ‘dag tot dag’ omschrijving van de reis die we hebben gemaakt. Mede dankzij Sven van Sawadee en de groepsleden was het een schitterende vakantie en een bijzondere ervaring om nooit te vergeten.

Beschrijving van dag tot dag
Dag 1: Aankomst in Nairobi
Dag 2: Mount Kenya
Dag 3: Samburu National Park
Dag 4: Samburu National Park
Dag 5: Thomson Falls
Dag 6: Lake Nakuru NP
Dag 7: Kerio Vallei
Dag 8: Kerio Vallei
Dag 9: Lake Victoria
Dag 10: Lake Victoria
Dag 11: Serengeti NP
Dag 12: Serengeti NP
Dag 13: Karatu
Dag 14: Ngorongorokrater
Dag 15: Mto wa Mbu/Arusha
Dag 16: Kilimanjaro
Dag 17: Kilimanjaro
Dag 18: Vlucht naar Zanzibar
Dag 19: Zanzibar Stone Town
Dag 20: Zanzibar Stone Town
Dag 21: Zanzibar Stone Town
Dag 22-23: Terugreis
Tips voor de toekomstige reiziger

Foto’s
De foto’s op deze weblog zijn gemaakt door Paul IJsendoorn. Klik hier om alle 697 foto’s van onze vakantie te bekijken.

Heb je vragen of opmerkingen over de reis of over hetgeen ik hier heb geschreven plaats dan een reactie. Je vind een reactie mogelijkheid onderaan dit blokje tekst. Ik zal zo snel mogelijk je vraag of opmerking proberen te beantwoorden. Wij zouden het sowieso erg leuk vinden als je na het bezoek aan onze weblog een reactie zou willen plaatsen.

Geld
Het is verstandig om voldoende euro’s en dollars mee te nemen. Sommige excursies dienen betaald te worden in dollars en daarom is het handig om hier voldoende van mee te nemen. Verder hebben wij gemerkt dat de euro ook al veel geaccepteerd wordt in Afrika, dus neem ook voldoende euro’s mee. Bovendien kan je de euro overal omruilen voor plaatselijke valuta. Het is niet nodig om vooraf plaatselijke valuta mee te nemen. Bij aankomst in Nairobi kan je direct euro’s of dollars wisselen. Er zijn beperkte pin-mogelijkheden in Kenia en Tanzania, met name met Mastercard is het moeilijk om aan geld te komen, deze kaart wordt alleen maar geaccepteerd bij de Barclays bank. De Visa-card wordt wel bij alle pinautomaten geaccepteerd, heb je geen Visa-card neem dan voldoende cash mee op vakantie.

Handige spullen
Zaklamp
Sommige groepsleden hadden een zaklamp bij die je op je hoofd kan bevestigen (in België ook wel pillamp genoemd). Wij hadden helaas niet zo’n hoofdlamp bij, maar het is gebleken dat deze lampen erg handig zijn als je in het donker naar het toilet moet bijvoorbeeld. De toiletvoorzieningen in de natuurparken hebben ‘s nachts namelijk geen licht en het is erg handig als je je handen vrij hebt.

Stekkerdoos
Twee groepsleden waren zo slim geweest om een stekkerdoos mee te nemen waarmee je drie apparaten tegelijk op kon laden. Dit bleek erg handig te zijn aangezien de beschikbare stopcontacten soms erg beperkt zijn. Op deze manier konden er toch meerdere apparaten tegelijk worden opgeladen.

We stonden op tijd op en begonnen met inpakken. Gelukkig hadden we de dag vantevoren al het één en ander uitgezocht, dit scheelde weer wat tijd. We hadden wat kleding en handdoeken voor apart gelegd voor het weehuis indien zij iets van onze spullen konden gebruiken. Daardoor hadden we behoorlijk veel plaats in onze tassen, we hoefden dus niet te proppen. Alle bagage werd beneden verzameld in één kamer. Grethe bleef op haar kamer liggen omdat ze zich beroerd voelde. Na het ontbijt volgde het afscheid van Jasper en Lianne, zij bleven nog een paar dagen op het eiland en vertrokken naar een resort aan de oostkust.

Na het ontbijt gingen wij met Sven naar de winkel waar ze de schortjes voor de dames van Kahawa Shamba klaar zouden hebben, maar This Is Africa… de schortjes waren inmiddels wel af maar de mutsjes voor op het hoofd niet, helaas. De schortjes hebben we meegenomen en vervolgens hebben we nog wat door de straten van Stonetown gestruind en een paar souvenir-winkels bezocht. Rond 12.30 uur waren we weer terug bij het hotel en werden we naar het vliegveld vervoerd. Daar volgde het echte afscheid van Sven. Daarna moesten we onze tickets laten zien en door de douane etcetera, dit ging allemaal vrij traag. Toen was het nog even wachten op ons vliegtuig naar Dar Es Salaam. We zaten allemaal vrij gaar op het vliegveld te wachten want iedereen had last van zijn maag of was aan de race. De vlucht naar Dar Es Salaam was erg kort, ongeveer 20 minuten. Daarna was het wachten tot onze bagage in de hal aankwam en toen moesten we gaan beslissen wat we zouden gaan doen. Het was volgens mij een uur of drie toen we in Dar Es Salaam aankwamen en onze vlucht naar Amsterdam vertrok rond een uur of 23.00. Er bestaat op het vliegveld van Dar Es Salaam niet zoiets als je bagage vast inchecken, de balies (zelfs die van KLM) gaan pas twee uur voor vertrek van de vlucht open. We besluiten om de cafetaria op het vliegveld te bekijken, misschien dat we hier de komende uren nog kunnen vertoeven. Iedereen had namelijk vooral behoefte aan een hangplek, toilet in de buurt (ivm de magen) en iets te eten en te drinken. De cafetaria is oké en dus wordt onze bagage door een Masai naar boven gebracht en in de cafetaria gezet. Hier zitten we heerlijk een aantal uren, we eten wat en ik drink vooral heel veel thee. Na lang gewacht te hebben kunnen we dan eindelijk inchecken bij de balie van KLM. Dit gaat gelukkig allemaal heel erg vlot, vervolgens moeten we nog een formulier invullen bij de douane en dan is het nog wachten op het vliegtuig. Bij de gate zijn nog een aantal winkeltjes die we verkennen en waar we nog wat laatste souvenirs kopen.

En dan is het eindelijk zover, we kunnen het vliegveld in. We zitten allemaal in één rij naast elkaar. Ik zit helemaal links in de rij en Paul helemaal rechts. Helaas blijkt dat Paul langs één of ander ADHD gastje zit die helemaal niet stil zit en Paul voortdurend aanstoot, daardoor heeft Paul geen oog dicht kunnen doen ‘s nachts. Ik heb gelukkig nog best redelijk kunnen slapen. Na negen uur vliegen komen we aan op Schiphol, het is even wennen om weer in Nederland te zijn. Nadat we onze bagage hebben verzameld nemen we afscheid van Grethe en Bieke. Arnold, Jan, Yvonne, Paul en ik nemen de trein, die we mooi nog net kunnen halen. Op station Utrecht Centraal nemen we afscheid van Arnold en in ‘s-Hertogenbosch nemen we afscheid van Jan en Yvonne, zij reizen nog door naar Eindhoven.

Om 09.30 uur lopen we ineens weer in het voor ons bekende ‘s-Hertogenbosch van het station naar huis. Helaas zit de schitterende vakantie erop en mede dankzij Sven en de groep was het echt een bijzondere ervaring om nooit te vergeten.

Vandaag staan we om 06.45 uur op. Er staat iets minder wind vandaag dus vol goede moed zitten we om 07.30 uur aan het ontbijt. En jawel de dolfijnentocht gaat vandaag wel door! Nadat we onze spulletjes hebben ingepakt: voldoende zonnebrand, water, petje, strandlaken etcetera vertrekken we met een busje naar Kizimkazi, dit ligt ten zuiden van Zanzibar.

Daar aangekomen krijgen we de gelegenheid om ons om te kleden en flippers en snorkels te passen, vervolgens gaan we op weg naar het bootje. Eerder tijdens de vakantie had Sven ons verteld dat een paar jaar geleden een ongeluk was gebeurd met een buitenlandse toerist tijdens een dolfijnentocht. De man was tijdens een duik in de motor terecht gekomen van het bootje en had dit niet overleefd. Maar zei Sven, de mensen van de boot die met jullie meegaan zullen uitleg geven hoe je je moet gedragen tijdens de dolfijnentocht om dit soort ongelukken te voorkomen. Zorg er in iedergeval voor dat je niet te dicht in de buurt van de motor komt als hij aan is. Vol goede moed beginnen wij aan de dolfijnentocht, al vrij snel nadat we wegvaren wordt Grethe niet lekker, ze hangt over de rand van de boot en blijft zo de rest van de tocht hangen. De mannen van de boot geven helaas geen uitleg over hoe en wat we precies moeten doen, zodra we in de buurt van dolfijnen komen beginnen ze alleen maar "Jump, jump, jump" te roepen. Dit roepen ze op zo’n gehaaste manier dat wij ons wel een beetje opgejaagd voelen. Het is dus de bedoeling dat je de hele tijd start-klaar zitten met je uitrusting aan zodat je meteen de boot kan verlaten als de mannen dolfijnen zien. Het is de bedoeling dat je zodra je in het water bent naar beneden kijkt met je duikbril op om de dolfijnen te kunnen zien. De eerste keer gingen er maar een paar in het water en de mannen van de boot vonden dat wij te laat reageerden op hun "Jump". De volgende poging gingen er meer van ons te water. Paul ging ook te water, maar vond het niet zo succesvol omdat hij nog niet vaak had gesnorkeld en ook wel wat water binnenkreeg. Ik voelde een golf van misselijkheid opkomen toen ik wilde gaan springen dus bleef ik maar mooi in het bootje zitten. Niet veel later moesten Paul en ik synchroon overgeven over de rand van de boot. Vervolgens kreeg Jasper ontzettende kramp en moesten zijn vingers en voeten warm gevreven worden omdat hij zo’n kramp had, het was me dus het tochtje wel. We besloten om terug te keren naar het vasteland. Maar eerst maakten we nog een korte stop voor degene die wilden gaan snorkelen, dit waren er maar een paar. Daarna kwamen we gelukkig weer aan op het vasteland waar iedereen kon bijkomen van de interessante tocht.

Aansluitend bij de dolfijnentocht hoorde een lunch, het duurde echter ruim een uur voordat de lunch geserveerd werd en toen hij eindelijk geserveerd werd, werden de borden door een hele chagrijnige dame neergezet op tafel. Helaas was het eten het wachten niet waard, kleffe frieten die nog alles behalve gaar waren (geen salade, dit was wel toegezegd). We hebben weinig gegeten maar zijn lekker buiten op de ligstoelen gaan hangen op Paul na, die liep lekker rond met zijn fototoestel om foto’s te maken. Vervolgens was het tijd om weer terug te gaan naar Stonetown. In het busje hebben we nog wat voorbereidingen getroffen voor het afscheid van Sven. Paul had twee tekeningetjes gemaakt voor op de wijnfles waar we de fooi in aan zouden bieden. Eenmaal terug in het hotel gingen de meesten even lekker douchen, Grethe en Yvonne gingen nog verder met de voorbereiding voor het afscheid van Sven.

Na het opfrissen gingen we op weg naar de Livingstone, daar was voor ons een lange tafel gereserveerd op het strand aan de rand van de zee. Het was daar heerlijk vertoeven, helaas voelde Jan zich behoorlijk beroerd. Na het eten hebben we onze quiz gehouden: ‘Hoe goed kent Sven zijn groep na de reis?’. Onze vragen bleken toch een stuk moeilijker te zijn als wij zelf dachten. Het was in ieder geval een geslaagde afscheidsceremonie! Later op de avond zou Moussa Diallo nog komen optreden in de Livingstone en daar bleven wij nog graag voor hangen. Er hing een hele gezellige sfeer in de Livingstone en ik heb nog heerlijk gedanst met Grethe. Het was ontzettend jammer dat het de laatste avond was. Rond een uur of 01.30 gingen we weer terug naar het hotel.

Vanochtend werden we om 05.00 uur weer gewekt door de klanken van de Imam. Rond 07.30 uur zitten we aan het ontbijt en het blijkt erg hard te waaien. Eigenlijk hebben we vandaag de dolfijnentocht op het programma staan en we zijn erg benieuwd of dit doorgaat. Al snel komt Abdoulah op ons af en verteld dat het eigenlijk te hard waait voor de dolfijnentocht, of wij het goed vinden dat we de dolfijnentocht een dag verplaatsen. Eigenlijk vinden wij het best prima om opeens een vrije dag te hebben. Wanneer Sven aan het ontbijt verschijnt vertellen wij hem dat de dolfijnentocht niet doorgaat vandaag. Hij verteld dat hij dadelijk naar de House of Wonders gaat waar een film draait over het ontstaan van Slavenarbeid, hij vraagt of er iemand zin heeft om mee te gaan. We gaan ons snel ontdoen van onze badkleding (we zaten allemaal startklaar voor dolfijnentocht) en gaan op naar de House of Wonders. Buiten kijken we eerst nog wat rond bij de kraampjes waar ze allerlei souveniers, sjaals etcetera verkopen. Vervolgens gaan we (Grethe, Bieke, Yvonne, Jan, Arnold, Sven, Paul en ik) naar binnen om de film te kijken. De film is moelijk te volgen, er komt regelmatig een Franstalige man aan het woord met daarover heen een Engelse synchronisatie en nog achtergrond muziek. Je moet wel goed Engels kunnen en je goed kunnen concentreren om hier nog wat van te kunnen maken. Nadat de eerste film is afgelopen besluiten Paul, Jan en Grethe om niet te blijven zitten voor de tweede film en zij vertrekken, de rest blijft zitten om ook de tweede film nog even te zien. De tweede film is beter te volgen en is meer een film als een documentaire. Nadat de film is afgelopen gaan we op zoek naar Jan en Paul, Grethe is inmiddels teruggegaan naar het hotel om nog wat te gaan slapen. We vinden de mannen bij de ingang van de House of Wonders waar ze heerlijk buiten zitten met een flesje cola.

We besluiten om wat te gaan ronddolen in Stonetown en verschillende winkeltjes te bezoeken. We gaan met Sven naar een winkeltje waar we schortjes willen laten maken voor de dames van Kahawa Shamba. We hadden namelijk besloten om geen fooi achter te laten maar om iets nuttigs te kopen voor hen, omdat het nog een vrij nieuw project is kunnen ze vooral nog veel materiaal gebruiken. Het kost ons behoorlijk wat tijd om de mannen precies uit te leggen wat voor soort schortjes we precies willen hebben en het kost ook wat tijd om te bepalen welke stof we het beste achten voor de schortjes. Dan worden er afspraken gemaakt over het geldbedrag en wanneer het klaar zal zijn. Jan heeft in tussen een paar mooie djembe’s gezien en onderhandelt met de man van de winkel wat ze moeten kosten, ze komen er echter nog niet uit.

Vervolgens besluiten we koffie te gaan drinken bij Msumbi Coffees een zaakje dat Sven ons eerder al had gewezen. Het is een erg leuk en gezellig zaakje waar je erg lekkere koffie kan bestellen. Hier zitten we even lekker te genieten van de koffie en wat te kletsen. Vervolgens bekijken we nog wat winkeltjes en ‘The real art gallery’. Aangezien onze magen inmiddels een beetje beginnen te rommelen besluiten we een plekje op te zoeken waar we kunnen lunchen. We hadden de avond hiervoor wat lekkere dingen gekocht bij een bakkerij om vandaag mee te nemen tijdens de dolfijnentocht, maar aangezien die niet doorging hadden we ons broodjes en cakejes meegenomen om als lunch te nuttigen. We hebben heerlijk buiten gezeten met een flesje cola en genoten van de broodje en de cakejes.

Na de lunch zijn we nog wat verder gaan shoppen. We zijn onder andere bij de volgende winkels geweest: Secrets of Zanzibar, Memories of Zanzibar, Maki t-shirt shop, Gallery Bookshop en heel veel souvenir winkels. Het is een geslaagd shop-middagje want we weten verschillende souvenirs op de kop te tikken. Rond een uur of vier lopen we naar de Livingstone waar we met de rest van de groep hebben afgesproken. Sven gaat ons meenemen naar zijn ‘privé-eilandje’, maar voor we vertrekken nemen we eerst nog een lekkere cocktail bij de Livingstone. Na de cocktail vertrekken we met een klein bootje en Captain Piranha. Het is ongeveer 4 5 minuten varen naar de strandbank en het waait behoorlijk hard. De golven slaan de hele tijd het bootje in waardoor een aantal van ons (waaronder Grethe en ik) zeiknat worden en eigenlijk vinden we dat gewoon heel erg komisch. De stemming zit er dan ook al goed in als we op de strandbank aankomen. Sven heeft eigen een aantal flessen bij gevuld met een eigen gebrouwen cocktail en al snel hebben we de grootste pret op de strandbank want de cocktails komen hard aan. Niet veel later komt er nog een bootje richting de strandbank en er stappen vrij veel mensen uit, het wordt dus redelijk krap op de toch al niet al te grote stranbank. Deze mensen wilden een videoclip opnemen op de strandbank, het zag er heel gezellig uit allemaal. Het wordt al snel steeds donkerder en we besluiten om terug te varen. Drie kwartier lang zingen (schreeuwen) we de longen uit ons lijf door allemaal verschillende liedjes te zingen: ‘Op een grote paddestoel’, ‘In de maneschijn’, ‘Ik ken een liedje dat gaat je irriteren’ en nog veel meer. Achteraf blijkt dat Lianne deze terugreis non-stop heeft gefilmd, dat zal een interessante film zijn. Dit boottochtje zal niemand van ons snel vergeten denk ik, er hing zo’n leuke, gezellige sfeer!

Eenmaal aan de kust drinken we nog wat bij de Livingstone. Bij Paul gaat het heel hard, na een whiskeycocktail gaat hij gelijk over op het bier, waardoor ik besluit om aan de cola te gaan. Het is wel handig als één van ons twee nog weet wat er gebeurt. Dus één whiskeycocktail en drie bier verder gaan we naar de Mercury om een hapje te eten. Zodra we het eten hebben besteld gaan we dansen op live-muziek. Vervolgens genieten we heerlijk van ons eten en van de roes waar we allemaal nog een beetje in zitten. Na het eten gaan we naar het Fort, Sven heeft verteld dat Moussa Diallo vanavond speelt en dat hij erg goed is. Moussa Diallo komt oorspronkelijk uit Mali en woont momenteel in Denemarken. We zijn erg benieuwd dus we gaan op het grasveld zitten in afwachting van zijn optreden. Het optreden voor Moussa Diallo is niet erg denderend en Paul valt dan ook al snel in slaap op het gras. Vervolgens treedt Moussa Diallo op met zijn band en een hele goede danser, het is een swingend optreden dat zeker naar meer smaakt. Na dit optreden zijn we zo moe dat we besluiten om terug naar het hotel te lopen, dit gaat echter niet zo snel als gehoopt omdat Sven ons probeert te verwarren (hetgeen makkelijk lukt), waardoor we volgens mij allemaal rondjes hebben gelopen, maar uiteindelijk bereiken we dan toch het hotel en ons bed, heerlijk!

Om half acht zitten we aan het ontbijt, toast met ei, koffie en een vruchtensapje. Vervolgens worden we door een gids opgehaald voor de Spicetour. Het eiland Zanzibar staat bekend om haar kruiden en specerijen, het is één van haar belangrijkste bronnen van bestaan. Als je Zanzibar aandoet is het eigenlijk een must om zo’n Spicetour excursie mee te maken.

We vertrokken vanaf het hotel richting de markt. Op de markt gaf de gids wat uitleg over de verschillende kruiden en vruchten die we zagen liggen. Vervolgens stapten we in een minibusje en gingen we op weg naar een Spicefarm, maar eerst maakten we nog een stop bij de Livingstone house en de Barclays bank, zodat we weer wat centjes konden pinnen. Eenmaal aangekomen op de Spicefarm begonnen we aan een rondleiding langs verschillende planten. Tijdens deze rondleiding liep naast de gids nog een jongen mee die al wandelend van alles aan het knutselen was met een paar bladeren. Het was erg interessant om te zien hoe de kruiden groeien. Wij hebben daar namelijk totaal geen weet van omdat wij ze nooit anders zien als kant-en-klaar in een potje of busje. Zo hebben we gezien hoe de volgende kruiden groeien: kaneel, vanille, peper, kruidnagel en nog veel meer.

Halverwege de rondleiding hadden we een prettige onderbreking. We kregen uit hele kleine mooie theekopjes drie verschillende theesoorten te proeven: Masala thee, Gember thee en Lemongrass thee. Dit was erg lekker, vooral de Gember thee viel bij Paul en mij goed in de smaak. Daarna kregen we allerlei verschillende vruchten te proeven, sommige waren ons bekend: ananas, carambola, avocado, sinaasappel en banaan. Andere waren ons niet bekend: jackfruit (nangka), stinkfruit (doerian) en nog meer van dat soort lekkers. Tijdens deze onderbreking deelde de jongen die al de hele tijd met ons mee liep allerlei zelfgevlochten dingen uit. De dames kregen een soort ketting met daaraan een gevlochten kikker, erg knap. De mannen kregen een gevlochten stropdat met hoed of zonnebril, dit stond ze erg goed.

Na deze onderbreking namen de jongen en de gids ons mee naar de kokosbomen. Daar klom de jongen alsof het niets is al zingende de kokosboom in. Hij was in no-time boven. Eenmaal boven haalde hij een aantal kokosnoten los en toen ging hij weer zingend naar beneden. De kokosnoten werden opengemaakt zodat wij verse kokosmelk konden drinken en verse kokos konden eten. Na deze demonstratie konden we bij de kraam van de Spicefarm nog allerlei specerijen en theetjes kopen. Wij kochten Gember thee, Lemongrass thee, Masala thee, kaneel en kruidnagel. Daarna was het nog tijd voor een soort van toiletstop en toen vertrokken we weer met het minibusje. We reden langs een aantal andere Spicefarms en maakten nog één stop om te zien hoe verse nootmuskaat eruit ziet. Vervolgens reden we door naar de lunchplek, dit was thuis bij de plaatselijke bevolking. We zaten binnen op de grond en kregen gekruide rijst, vis en salade en lekker koude frisdrank. Het was erg speciaal om bij de mensen thuis te eten. Ook mochten we gebruik maken van hun toilet, dat was een aparte ervaring. Het toilet was buiten en was een gat in de grond, de toilet werd afgescheiden met een golfplaat die als deur werd gebruikt. Het was echter wel een deur zonder scharnieren, de golfplaat moest je gewoon optillen en verplaatsen.

Na de lunch zetten we de gids ergens onderweg af, de chauffeur van het minibusje zou ons daarna naar Nungwi brengen. Nungwi ligt in het noorderlijke puntje van Zanzibar aan de kust. Het is er erg mooi, witte stranden, turqoise water en erg rustig. Hier hebben we heerlijk zitten relaxen, Paul en ik hebben lekker in de schaduw gezeten, omdat we de zon wel erg fel vonden, ook hebben we even in zee gezwommen. Verder hebben we heerlijk genoten van cocktails en frietjes. Rond 17.00 uur moeten we helaas weer terug, de poorten naar Stonetown sluiten rond 19.00 uur en dus moeten we voor die tijd terug zijn. Ze rijden trouwens wel als dwazen op Zanzibar. De chauffeur zet ons af bij de markt en wij lopen weer terug naar het hotel. Eenmaal in het hotel kleden we ons snel om en verzamelen we weer. We besluiten om te gaan eten bij restaurant Plaza, dit restaurant wordt gerund door een Belg. We kunnen boven op het dakterras eten. Eten bestellen heeft nog wat voeten in aarde want zoals we al eerder hebben gemerkt en nog vaker zullen merken kunnen ze niet alle gerechten die op de kaart staan maken omdat er bijvoorbeeld bepaalde vis of vlees ontbreekt. Desalniettemin zitten we heerlijk te eten en te drinken, tijdens het eten proberen we te bedenken hoe we origineel afscheid kunnen nemen van Sven. Na het eten komt de eigenaar nog even vragen of we lekker hadden gegeten en hoe we verzeild raakten in zijn restaurant.

Na het eten gaan een aantal terug naar het hotel en een aantal gaan nog naar het Fort. Het is namelijk zo dat terwijl wij op Zanzibar zijn het ZIFF (Zanzibar International Film Festival) plaatsvindt. Paul en ik besluiten om samen met een aantal anderen de weg naar het hotel terug te vinden, helaas lukt dit niet helemaal en hebben we de hulp van een aantal kinderen nodig om het hotel terug te vinden. Daarna gaan we lekker slapen.

Aangezien onze vlucht naar Zanzibar was vervroegd moesten we vandaag om 05.00 uur opstaan, snel aankleden, inpakken en wegwezen. We reden via Moshi naar Kilimanjaro Airport in Arusha. Sven had veel haast vandaag omdat hij uiteraard de vlucht niet wilde missen. En gezien de toestand van de wegen en het niet weten hoe snel de afhandeling op het vliegveld zou gaan, gaven we hem geen ongelijk. We kwamen mooi op tijd aan op het vliegveld en het inchecken ging redelijk vlot. We hadden nog tijd om een bakje koffie te halen voordat we zouden gaan vliegen. Tijdens de vlucht had Arnold een beetje problemen met zijn koffie, die belandde namelijk op zijn broek en op de stoel. Het was maar een uurtje vliegen van Arusha naar Zanzibar, om 09.15 uur landde we op Zanzibar. Toen we uit het vliegtuig stapten merkten we meteen dat het een heel stuk warmer was in Zanzibar, het voelde een beetje drukkend aan.

Nadat we de bagage weer hadden verzameld vertrekken we met een busje richting Stonetown. Als je door Zanzibar rijdt heb je ondanks de temperatuur niet direct het gevoel dat je op een tropisch eiland rijdt. Het busje stopt bij de markt in het centrum van Stonetown, vanaf hier lopen we naar Hotel International omdat de straatjes zo nauw zijn dat je er simpelweg niet met de auto kan komen. Al onze bagage van de hele groep wordt op een soort van draagkar gezet en in één keer naar het hotel gebracht. Het hotel is een karakteristiek gebouw, de kamers zijn ruim. Het is wel een stukje sjouwen op die hele hoge traptredes.

Nadat we de bagage snel op onze kamers hebben gedropt gaan we op het terras zitten van het hotel waar we uitleg krijgen van Abdoulah over de mogelijke excursies die we kunnen gaan doen. De meeste van ons melden zich aan voor dezelfde excursies, daarna lopen we weer naar het busje om naar het strand te vertrekken. We rijden naar Mtoni Marine aan de westkust van Zanzibar. Mtoni Marine is een soort van resort met verschillende restaurants en schitterend strand, we kijken onze ogen uit, dit is echt een tropisch eiland. Aangezien we al vroeg uit de veren waren vandaag en nog geen ontbijt op hebben, hebben we allemaal behoorlijke trek. We besluiten dus om eerst even binnen neer te ploffen en wat eten en drinken te bestellen. We zijn nog iets te vroeg dus we moeten nog even wachten tot de keuken open is, maar als dan de pizza komt, is het wel extra genieten. Na het eten gaan we lekker op het strand liggen, een aantal van ons laten zich in een hutje professioneel masseren. Het is heerlijk toeven bij Mtoni Marine: zwemmen, zonnen, lezen of muziekje luisteren. Jan vond de t-shirts die de obers aan hadden erg leuk en vroeg aan één ober of die t-shirts te kopen waren, dit bleek niet het geval. De t-shirts die zij dragen zijn uitsluitend bedoeld voor eigen personeel en mogen niet verkocht worden. Ze verkopen wel andere t-shirts maar daar heeft Jan geen zin in, de ober gaat overstag en zegt dat hij het uitgewassen t-shirt twee dagen later zal afgeven bij de receptie van ons hotel tegen voor € 10.

Rond 16.00 uur gaan we terug en we nemen daarbij het openbaar vervoer: de Dala Dala. De Dala Dala is een soort minibusje die volgepropt zit met mensen. Er is één chauffeur en één persoon die kaartjes verkoopt en in de gaten houdt of er mensen in of uit willen stappen. In de Dala Dala zit je echt opgevouwen en het is een kunst om in of uit te stappen. Het grappige was dat de Dala Dala die voor ons stopte helemaal vol leek te zijn. Wij keken de beste man al een keer aan van kunnen wij er allemaal in? En prompt schoof iedereen nog een stuk in elkaar waardoor wij met tienen nog net een plekje konden vinden. Het was een hele leuke ervaring om met de gesluierde vrouwen, mannen en kinderen in de Dala Dala te zitten.

Het centraal station van de Dala Dala ligt tegenover de grote markt in Stonetown (vlakbij ons hotel), vanaf dat punt kregen we van Sven een rondleiding door Stonetown. Stonetown staat erom bekend dat je er sowieso minstens één keer gaat verdwalen, met dank aan de hele smalle straatjes, vele zonder straatnaambordjes. We begonnen de rondleiding op de markt, met name het vlees en vis gedeelte van de markt is voor ons westerlingen een vreemd gezicht. Wij (met de Keuringsdienst) zijn helemaal niet gewend hoe men daar omgaat met de producten en (het ontbreken van) de hygiëne. De pijlstaartroggen liggen bijvoorbeeld gewoon buiten op de stoep en worden daar verhandeld. Voetgangers moeten zo ongeveer over de vissen stappen om er langs te komen. Rauw vlees hangt gewoon te drogen in een schuurtje. Dit is echt een wereld van verschil in verhouding met ons. We vervolgen onze rondleiding met Sven door Stonetown en hebben werkelijk geen idee waar Sven ons allemaal mee naar toeneemt, we zijn ons gevoel voor richting in ieder geval helemaal kwijt. Opvallend in Stonetown is dat je voortdurend bijna van je sokken wordt gereden door fietsers die door de hele smalle straatjes sjeesen, het is echt ongelooflijk hoeveel fietsers er zijn.

Als afsluiter van de rondleiding laat Sven zien waar hij de komende dagen ‘kantooruren’ houdt. Dat is of bij Livingstone of bij Africa House. Bij deze laatste ploffen we neer om heerlijke cocktails te drinken. Nadat we een drankje hebben gedronken gaan we naar de Mercury (Zanzibar is de geboorteplaats van Freddy Mercury) waar we heerlijk hebben gegeten en gedronken. Rond 10.00 uur zijn we weer terug in het hotel. Het is erg warm op de kamer, de airco helpt wel een beetje, maar heel lekker slapen we die nacht niet. Om 05.00 uur worden we sowieso wakker want dan begint de Imam van de nabijgelegen moskee ‘geluid’ te maken.

De twee foto’s van de markt zijn gemaakt door Arnold Geels.

‘s Ochtends mochten we op een zeer schappelijke tijd opstaan en zaten we om 08.00 uur aan het ontbijt. Om 09.30 uur begon de wandeltocht Chagga History Hike onder begeleiding van twee gidsen (wederom koffieboeren uiteraard).

De wandeltocht is door mooi gebied met kleine watervallen en veel groen. De mensen die we tegenkomen zijn erg vriendelijk. Van onze gidsen leren we dat je tegen mensen van onze eigen leeftijd ‘Jambo’ (=hallo) zegt en tegen mensen die ouder zijn als jezelf zeg je ‘Shikamoo Baba’ of ‘Shikamoo Mama’. De gidsen laten ons een originele Chagga hut zien. De Chagga behoort tot één van de grootste stammen van Tanzania. De Chagga behoren tot de welvarendste en best opgeleide stammen van Oost-Afrika. De Chagga hut werd vroeger gebruikt als slaapplaats en men kon dat vee opslaan en op ‘zolder’ brandhout opslaan. Wij mogen in groepjes van drie binnen een kijkje nemen, meer mensen tegelijk naar binnen gaat niet. Het is erg mooi om zo’n hut van binnen te bekijken maar het is moeilijk voor te stellen dat mensen echt zo leven. Grappig was dat er ook echt vee in de hut stond toen wij de hut gingen bekijken. Nadat iedereen binnen had gekeken legden de gidsen uit hoe ze zo’n hut bijwerken, want zo’n hut heeft wel op zijn tijd een onderhoudsbeurt nodig. De gidsen vinden het echt leuk om ons van alles uit te leggen en te laten zien, daar wordt je echt enthousiast van als je dat ziet.

We vervolgens onze weg door de mooie natuur, helaas konden we de school niet bezichtigen omdat het zaterdag was. Het schoolgebouw zag er van buiten erg mooi uit in tegenstelling tot eerdere schoolgebouwen die we hadden gezien. De gidsen vertelden dat de school net nieuw was gebouwd. Vroeger waren de Chagga bang van de Masai, de Masai stal namelijk regelmatig hun vee. Hier bedachten de Chagga een oplossing voor, ze gingen tunnels maken onder de grond waar ze zich konden verstoppen met het vee. Deze tunnels konden kilometers lang zijn en aan overal was gedacht, er waren kleine nisjes aan het begin van de tunnel waarin de bewakers zich konden verschuilen. Er waren verschillende uitgangen zodat de Chagga ook ondergronds bijvoorbeeld voedsel konden gaan halen, soms zaten ze namelijk voor langere tijd in de tunnel.

Na deze heerlijke wandeling was het tijd voor de lunch op de campsite. Na de lunch hadden we lekker een vrije middag. Op de campsite hadden ze van die heerlijk relax stoeltjes waar je lekker in kon gaan hangen en het zonnetje scheen dus wij zaten lekker allemaal buiten te lezen, schrijven, puzzelen of fotograferen. En we hadden mazzel want het werd langzaam aan echt helder waardoor we de top van de Kilimanjaro steeds beter konden zien, totdat er zelfs helemaal geen wolken meer voorzaten. De besneeuwde top van de Kilimanjaro is een erg mooi gezicht. Terwijl wij van het uitzicht genoten ging Jan bananenbier regelen. Het bananenbier liet even op zich wachten omdat ze het bananenbier bij de plaatselijke bevolking gingen halen. Toen het bier was gearriveerd bleven twee koffieboeren erbij staan om uitleg te geven over het bananenbier. Terwijl zij hun verhaal deden kregen wij allemaal een bekertje bananenbier en om eerlijk te zijn was dat niet echt te drinken. Uit beleefdheid hebben wij het bier toch opgedronken, de grimassen die erbij werden getrokken waren erg grappig.

‘s Avonds aten we op de campsite en er was weer heerlijk voor ons gekookt. Na het eten gingen we nog even rondom het kampvuur zitten in de relaxstoeltjes, we gaan wel vroeg naar bed want de volgende ochtend moeten we om 05.00 uur opstaan.

Lekker uitgeslapen tot 08.00 uur, rond 08.30 uur zaten we aan het ontbijt. Na het ontbijt gingen een aantal naar het centrum van Arusha om de souveniermarkt te bekijken. Wij (Arnold, Grethe, Jasper, Lianne, Paul en ik) bleven in de lodge om wat te lezen, puzzelen of in het dagboek te schrijven. Eerst gingen we buiten zitten maar aangezien het een beetje fris was zijn we binnen gaan zitten in de lounch ruimte waar erg fijne banken stonden en een heerlijk relax muziekje opstond. Zo hebben we een poosje gezeten, we moesten al op tijd doorgeven wat we als lunch wilden eten zodat de keuken onze lunch op tijd klaar had. Om 12.30 uur zouden we namelijk weer gaan vertrekken. De lunch was heerlijk en heerlijk relaxed begonnen we aan de rit (per busje) naar Moshi in de buurt van de Kilimanjaro. Het was een mooie tocht en rond een uur of 16.00 komen we aan in Moshi. Hier halen we iemand op die met ons meerijdt naar Kahawa Shamba, dit betekent koffieplantage. Het kost ons ongeveer een uurtje tijd om van Moshi naar Kahawa Shamba te rijden want de weg er naar toe is erg hobbelig. Eenmaal aangekomen op de mooie campsite werden we hartelijk welkom geheten door de koffieboeren. Kahawa Shamba is een project waarbij de koffieboeren uit de regio de campsite runnen en koffierondleidingen verzorgen als bron van inkomsten voor hen en de plaatselijke bevolking, dit project is mede opgezet door Sawadee.

Aangezien we iets later aankwamen als de bedoeling was, zochten we snel onze wandelschoenen uit de bagage. We werden opgedeeld in twee groepen, waarna we een wandelstok pakten en op pad gingen met een koffieboer, die de koffietoer begeleidde. Al gauw stopten bij een koffieboer, we leerden dat wanneer je het erf wil betreden van een boer je eerst ‘Hodie’ roept. Wanneer de boer ‘Karibu’ (=welkom) terug zegt mag je doorlopen. We kregen uitleg hoe de boeren koffie maken, van jong plantje tot koffie. We hebben zelf ook koffiebonen geplukt, het is de bedoeling dat je alleen de rode bonen plukt en deze met een speciale techniek van het takje afhaalt. De koffieboeren hadden een speciaal apparaat waarmee ze de koffieboon van het schilletje ontdoen. Ze vertelden ons dat niet elke boer zo’n apparaat kan betalen omdat het een duur apparaat is, maar dat het de koffieboeren die het hebben wel heel veel tijd scheelt. Uiteraard waren wij nieuwschierig wat zo’n apparaat dan kost, dit bleek 100.000 tanzaniaanse shilling te zijn, terwijl wij de dag ervoor in Arusha per persoon 300.000 tanzaniaanse shilling hadden gepind als vakantiegeld. Dan besef je echt wel even goed dat er heel veel verschillen zijn en dat wij het heel erg goed hebben. Er werd ook ter plekke koffie voor ons gemaakt in een ketel op een vuurtje buiten, de koffie smaakte prima! Vervolgens liet de koffieboer die de rondleiding gaf een koffieplantage zien en gaf nog wat uitleg over verschillende planten die we onderweg tegenkwamen.

Eenmaal terug op de campsite bleek dat onze tenten al op waren gezet en dat onze bagage ook al bij de tent stond, wat een luxe! We hadden andere tentjes als we gewend waren omdat de tentjes die we voorheen gebruikten bij de truck horen en dus met de truck mee terug waren gegaan. Deze tentjes waren overigens helemaal top!. We hadden een erg mooie kampeerplaats, met kans op uitzicht op de top van de Kilimanjaro, maar daar moet het wel helder weer voor zijn. Maar goed, tegen de tijd dat we terug waren op de campsite was het donker, dus geen top zichtbaar. We gingen ‘s avonds eten bij de plaatselijke bevolking. Een aantal vrouwen hadden voor ons (het inmiddels) bekende typisch Afrikaans eten bereid, vooraf een heerlijke soep en als hoofdgerecht Ugali etcetera. De dames die het eten verzorgd hadden waren erg lief en behulpzaam, toen we klaar waren met eten zongen ze nog een lied voor ons, dit was erg mooi.

‘s Avonds hadden we nog even rond het kampvuur gezeten en toen was het tijd om naar bed te gaan.

De foto’s bij deze dag zijn gemaakt door Arnold Geels.